Рейтинг книги:
5 из 10

Жалезныя жалуды

Дайнеко Леонид Мартынович

Уважаемый читатель, в нашей электронной библиотеке вы можете бесплатно скачать книгу «Жалезныя жалуды» автора Дайнеко Леонид Мартынович в форматах fb2, epub, mobi, html, txt. На нашем портале есть мобильная версия сайта с удобным электронным интерфейсом для телефонов и устройств на Android, iOS: iPhone, iPad, а также форматы для Kindle. Мы создали систему закладок, читая книгу онлайн «Жалезныя жалуды», текущая страница сохраняется автоматически. Читайте с удовольствием, а обо всем остальном позаботились мы!
Жалезныя жалуды

Поделиться книгой

Описание книги

Серия:
Страниц: 58
Год: 1993

Отрывок из книги

— Хто ты? — насядаў ён. — Скажы. — Слізкі ж у цябе язык, — не вытрымала ўдавіца Мархва. Мужа яе, дружынніка Астаха, у мінулым сонцавароце забілі тэўтоны. Бачыла, як шылам кальнуў, зірнуў на ўдавіцу, хацеў ударыць гняўлівым словам, але ў натоўпе прашумела: — Далібор ідзе… Далібор… Княжыча Далібора ўсе пабойваліся. Было яму толькі васемнаццаць сонцаваротаў, але постаць меў карчавітую, далоні каляныя, чэпкія, твар нахмурана-суровы, а вочы няўсмешлівыя. Чорныя валасы густой грываю спадалі на загарэлую да цемнаты шыю. Далібор уладным позіркам як бы рассунуў перад сабой натоўп, спытаўся, узяўшы рукі ў бокі, у прыхадня: — Адкуль ты і што табе трэба ў Новагародку? Ен заўсёды стараўся гаварыць «па-княжаму» — Наваградак называў Новагародкам. Калека ўздрыгнуў, выгінаючыся ўсім тулавам, няўклюдна сеў на пясок. Хацеў устаць перад княжычам, але не змог, не хапіла сілы, і ён сказаў, седзячы: — Як вада да вады, так і кроў да крыві дарогу знойдзе. — Калі я цябе зразумеў, ты з Новагародскай зямлі? — строга звёў чорныя бровы Далібор. — Сысунком-млекасосцам купала мяне маці ў Нёмане, а завуся я Валасачом. Нагу ж і шуйцу 1 нямчыны мне адцялі,— хуценька адказаў калека. Ен пазіраў то на Далібора, то на людзей, што маўкліва абкружалі княжыча і яго. Страх ліпеў у самай глыбіні зрэнак. Нібы чакаў знявечаны Валасач, што вось зараз, праз міг, адбудзецца нешта дужа непажаданае, прыкрае. І сапраўды, удавіца Мархва (а яна па ўзросту была самай старэйшаю з новагараджан, што сабраліся тут) раптам войкнула і аж прыкрыла абсіверанай даланёю вочы.

Популярные книги

Жалезныя жалуды

Поделиться книгой

arrow_back_ios